FLORENCJA

Florencja – stolica włoskiego regionu Toskania (ok. 500 tys. mieszkańców), położna nad brzegami rzeki Arno w samym centrum słonecznych Włoch. Klimat ciepły – gorące parne lato, wietrzna zima. Miasto kultury i sztuki, nauki i handlu.

Florencji to dawna osada etruska zajęta 59 p.n.e. przez żołnierzy-weteranów Juliusza Cezara. Powstałe tu „castrum” – obóz wojskowy nazwano oficjalnie Florentia (kwitnąca), prawdopodobnie dla uczczenia bogini Flory, podczas której święta zajęto osadę. W czasach Cesarstwa Rzymskiego, Florencja była ośrodkiem handlu i rzemiosła. Upadek Cesarstwa przyniósł upadek znaczenia miasta w pierwszych wiekach średnich. Od IX wieku miasto zaczyna odzyskiwać znaczenie jako ośrodek handlu przede wszystkim z uwagi na swoje położenie – na drodze z Francji do Rzymu (jedna z odnóg słynnej Via Francigena). Od 1115 miasto uzyskało status niezależnego miasta a w 1183 Florencja ogłosiła się komuną miejską. Mimo trwających w tym okresie licznych sporów i wojen jest to trwający wiele stuleci czas rozwoju gospodarczego i kulturalnego miasta (sukiennictwo, domy bankowe, działalność wielkich artystów). W 1252 rozpoczęto bicie złotych monet – florenów, które szybko stały się najbardziej cenioną monetą Europy. Od 1434 miastem zaczyna rządzić „de facto” ród Medyceuszy, których władza, z krótkimi przerwami, dotrwa do 1737 roku. Jest to okres największego rozkwitu miasta zarówno pod względem gospodarczym jak i kulturalnym. W tym czasie w mieście tworzą Botticelli, Leonardo da Vinci i Michał Anioł. W latach 1801 – 1808 Florencja jest stolicą Królestwa Etrurii. Od 1860 włączona do Królestwa Sardynii, stolica Zjednoczonych Włoch w latach 1865–1870.

Wszystkie atrakcje turystyczne miasta znajdują się w czterech centralnych dzielnicach. Łatwo je można zwiedzić spacerując od jednego obiektu do drugiego. Główna dzielnica Florencji to obszar wokół katedry Santa Maria del Fiore (Duomo), Pizza Della Signoria i bazyliki Santa Croce. Pozostałe trzy, to: San Lorenzo, Santa Maria Novella, Oltrearno.

Najważniejsze miejsca, które trzeba koniecznie odwiedzić:

Katedra Santa Maria del Fiore (Duomo) ze słynną czerwoną kopułą dominuje nad dachami Florencji. Jej budowę rozpoczął w 1296 roku Arnoldo di Cambio. W ciągu następnych 150 lat przy jej budowie pracowali tacy znani artyści jak: Giotto, Pisano, Talenti, Ghiberti oraz Filip Brunelleschi – autor jej niezwykłej kopuły. Integralną częścią całego kompleksu katedry są dzwonnica Giotta i baptysterium ze słynną Bramą Raju Ghibertiego.

Piazza della Signoria – główny plac miasta, powstał w 1268 roku w wyniku wyburzenia części budynków, które należały do skazanych na zapomnienie zwolenników władzy cesarskiej (ghibellini). Pod koniec XIII wieku Arnoldo di Cambio wzniósł tu ratusz republikańskiej Florencji – Pałac Della Signoria, od XVI wieku zwany Pałacem Starym. Ostateczny kształt budynku i placu nadało Odrodzenie i rządy Medyceuszy. Wystój placu dopełnia szereg rzeźb eksponowanych głównie na Loży Dei Lanzi (wspaniały „Perseusz z głową Meduzy” Celliniego!). Ciekawa jest też fontanna Neptuna – dzieło Ammannatiego. Obok Pałacu Signorii wzniesiono budynki dawanych urzędów miejskich, które zostały z czasem zaadaptowane na siedzibę jednej z najważniejszych galerii świata – Gli Uffizi.

Kompleks architektoniczny San Lorenzo – w skład tego zespołu wchodzą: bazylika św. Wawrzyńca i Kaplice medycejskie oraz Biblioteka Laurencjańska. Na miejscu dawnej wczesnochrześcijańskiej bazyliki katedralnej rodzina Medyceuszy nakazała wybudowanie nowego kościoła – symbolu potęgi własnego rodu. Jego nowy projekt został powierzony Filipowi Brunelleschiemu, który do 1421 roku wzniósł tę najbardziej renesansową świątynię florencką. Niedokończona fasada kościoła odstrasza przypadkowego turystę – dopiero trzynawowe wnętrze, pełne łuki podtrzymujące sklepienie i dwie wspaniałe zakrystie zachwycają każdego miłośnika sztuki i architektury. Warto też zobaczyć przyległy do bazyliki budynek Biblioteki Medycejskiej i prowadzące do niej eleganckie schody – projekt Michała Anioła.

Muzeum Bargello – jedno z najważniejszych muzeów prezentujących włoską rzeźbę średniowieczną i renesansową. Tutaj możemy podziwiać takie znane dzieła jak: „Bachus” Michała Anioła, „Dawid” Donatella i „Merkury” Giambologna. Budynek, w którym mieści się muzeum, to dawny posterunek milicji miejskiej, z pomieszczeniami więziennymi, salami przesłuchań i tortur i mieszkaniem dowódcy (bargello).

Pałac Pitti (dzielnica Oltrearno) – monumentalny budynek wzniesiony według zamysłu Brunelleschiego dla rodziny Pittich – zaprzysięgłych rywali Medyceuszy. Budowla ta wraz z przyległymi ogrodami Bobolich stanowi jeden z najwspanialszych zespołów pałacowo-parkowych Włoch (w latach 1865-71 był oficjalną siedzibą króla Wiktora Emanuela II). W jego bogato zdobionych salach i apartamentach można podziwiać godną uwagi kolekcję dzieł malarskich Raphaela, Filipa Lippi, Tintoretta, Veronesego, Rubensa oraz kolekcję sztuki nowoczesnej.

Po tej samej stronie rzeki Arno warto jeszcze odwiedzić dwa historyczne kościoły florenckie: Santo Spirito i San Miniato oraz rzucić okiem na panoramę miasta z tarasu widokowego przy Piazzale Michelangelo.

Bazylika Santa Croce – nie przejmujcie się zbytnio, jeśli po wyjściu z tej świątyni odczujecie dziwny stan odurzenia sztuką. Każdego prawie roku odnotowuje się około 12 przypadków syndromu Stendhala – szoku wobec mnogości dzieł sztuki, który w XIX wieku przeżył i opisał ten pisarz francuski. Nieciekawa neogotycka fasada wprowadza nas do prostego wnętrza bazyliki – Panteonu wielkich Florentczyków i wielkich Włochów. Wśród 276 grobów znanych osób możecie spotkać grobowce Dantego, Michała Anioła, Machiavellego, Galileusza, Rossiniego.

Nie sądzicie, że to już wszystko – Florencja jest przebogata! Musicie jeszcze zobaczyć inne znakomite budowle i dzieła sztuki: bazylikę Santa Maria Novella (freski Masaccia), kościoły San Marco (kazania Savonaroli), Santissima Annunziata, Santo Spirito, Orsanmichele oraz Galerię Akademii z „Dawidem” Michała Anioła. I dużo dużo więcej…

ZDIĘCIA